ಎನ್.ಪಿ.ಕೆ: ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಬದುಕಿಸುವ ಮೂರು ಅಕ್ಷರಗಳ ಅದ್ಭುತ ಕಥೆ

– ಲೇಖಕರು: (ದ್ಯಾವನೂರು ಮಂಜುನಾಥ್, ಕೃಷಿ ಧಾಮ)

ಹೊಲದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೋಡಿ. ಎಡೆಯಿಂದ ಎಡೆಗೆ ಹರಡಿರುವ ಹಸಿರು ಹೊದಿಕೆ, ತೆನೆಗಳ ಭಾರಕ್ಕೆ ಬಗ್ಗಿದ ಕಾಂಡಗಳು, ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲೂ ಹೊಳೆಯುವ ಹಣ್ಣುಗಳು. ಇದೆಲ್ಲದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಅದೃಶ್ಯ ಲೋಕವಿದೆ. ಮಣ್ಣಿನೊಳಗೆ, ಗಿಡದ ಬೇರಿನ ಸುತ್ತ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೋಶದೊಳಗೂ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ರಾಸಾಯನಿಕ ನೃತ್ಯ. ಈ ನೃತ್ಯದ ನಾಯಕರು ಮೂರು ಮೌನಿ ಸೈನಿಕರು – ನೈಟ್ರೋಜನ್, ಫಾಸ್ಫರಸ್, ಪೊಟ್ಯಾಶಿಯಂ. ಅವರ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಹೆಸರೇ ಎನ್.ಪಿ.ಕೆ.

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ರೈತನಿಗೂ ಈ ಮೂರು ಅಕ್ಷರಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ಇವುಗಳ ನಿಜವಾದ ಸ್ವಭಾವ, ಇವು ಗಿಡದೊಳಗೆ ಹೇಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತವೆ, ಒಂದು ಕೊರತೆಯಾದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಏಕೆ ವಿಫಲವಾಗುತ್ತದೆ, ಹೆಚ್ಚು ಹಾಕಿದರೂ ತೊಂದರೆ ಏಕೆ – ಇದನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಇದೊಂದು ಪ್ರಯೋಗಶಾಲೆಯ ಪಾಠವಲ್ಲ, ಇದು ಬೆಳೆಗಳ ಆತ್ಮಕಥೆಯನ್ನು ಓದುವ ಪ್ರಯತ್ನ.

ನೈಟ್ರೋಜನ್: ಎಲೆಗಳ ಹಸಿರು ಕನಸು

ಮೊದಲಿಗೆ ನೈಟ್ರೋಜನ್ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡೋಣ. ಇದನ್ನು ಸಾರಜನಕ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಎಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ಪ್ರತಿಶತದಷ್ಟು ನೈಟ್ರೋಜನ್ ಇದೆ. ಆದರೆ ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಗಿಡಗಳಿಗೆ ಆ ಗಾಳಿಯ ನೈಟ್ರೋಜನ್ ನೇರವಾಗಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಬೇರೆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಸಿಗಬೇಕು. ಹಾಗಾದರೆ ಈ ನೈಟ್ರೋಜನ್ ಗಿಡಕ್ಕೆ ಏನು ಮಾಡುತ್ತದೆ?

ನೈಟ್ರೋಜನ್ ಅನ್ನು ‘ಎಲೆಗಳ ಪೋಷಕ’ ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದು. ಅದು ಗಿಡದಲ್ಲಿ ಕ್ಲೋರೋಫಿಲ್ ಎಂಬ ಹಸಿರು ವರ್ಣದ್ರವ್ಯವನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತದೆ. ಕ್ಲೋರೋಫಿಲ್ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಗಿಡ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕನ್ನು ತನ್ನ ಆಹಾರವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಬಲ್ಲದು. ಅದು ಪ್ರೋಟೀನ್ ನ್ನು ರಚಿಸುತ್ತದೆ – ಗಿಡದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಕೋಶವೂ ಪ್ರೋಟೀನ್ ನಿಂದಲೇ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ಕಾಂಡ ಮತ್ತು ರೆಂಬೆಗಳನ್ನು ಉದ್ದಕ್ಕೆ ಎಳೆಯುತ್ತದೆ. ಸಾಕಷ್ಟು ನೈಟ್ರೋಜನ್ ದೊರೆತರೆ ನಿಮ್ಮ ಹೊಲ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಹಸಿರು ಸಮುದ್ರದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಎಲೆ ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತದೆ, ದಪ್ಪವಾಗುತ್ತದೆ, ಮೃದುವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ನೈಟ್ರೋಜನ್ ಕೊರತೆಯಾದಾಗ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಮೊದಲು ಗಮನಿಸಿ – ಹಳೆಯ ಎಲೆಗಳು ಹಳದಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಗಿಡಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಹೊಸ ನೈಟ್ರೋಜನ್ ಸಿಗದಿದ್ದಾಗ, ಅದು ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಎಲೆಗಳಲ್ಲಿರುವ ನೈಟ್ರೋಜನ್ ಅನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಹೊಸ ಎಲೆಗಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಹಳೆಯ ಎಲೆಗಳು ಬಲಿಯಾಗಿ ಹಳದಿಯಾಗಿ ಕೊನೆಗೆ ಉದುರಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಗಿಡ ಕುಬ್ಜವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ನೆರೆಯವರ ಹೊಲದ ಎತ್ತರ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಹೊಲದ ಗಿಡದ ಎತ್ತರ ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಕೊರತೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.

ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಅತಿಯಾದ ನೈಟ್ರೋಜನ್ ಕೂಡ ಅಪಾಯಕಾರಿ. ನೀವು ಅದನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಹಾಕಿದರೆ ಗಿಡ ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಎಲೆ ಮತ್ತು ಕಾಂಡ ಬೆಳೆಸಲು ವ್ಯಯಿಸುತ್ತದೆ. ಹೂವು, ಕಾಯಿ, ಹಣ್ಣು – ಎಲ್ಲಾ ದ್ವಿತೀಯ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ. ಎಲೆಗಳು ಮೃದುವಾಗಿ, ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ಕೀಟಗಳು ಮತ್ತು ರೋಗಗಳ ಸುಲಭ ಬೇಟೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಅಮೋನಿಯಾ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಾರಜನಕ ಆವಿಯಾಗಿ ಹೋಗಿ ಪರಿಸರವನ್ನೂ ಕಲುಷಿತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ನೀರಿನೊಳಗೆ ಸೇರಿದರೆ ಕೆರೆಕಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ‘ಯುಟ್ರೋಫಿಕೇಷನ್’ ಎಂಬ ಪಾಚಿಗಳ ಮಹಾಪೂರವನ್ನೇ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತದೆ.

ಸರಿಯಾದ ವಿಧಾನವೆಂದರೆ – ಸಮತೋಲನ. ಗಿಡದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನೈಟ್ರೋಜನ್ ಸಾಕಷ್ಟು ಕೊಡಬೇಕು, ಆದರೆ ಹೂವು ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅದರ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಮಣ್ಣು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿಸಿದರೆ ನಿಮಗೆ ನಿಖರವಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ – ನಿಮ್ಮ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ನೈಟ್ರೋಜನ್ ಈಗಾಗಲೇ ಇದೆ, ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಹಾಕಬೇಕು.

ಫಾಸ್ಫರಸ್: ಅದೃಶ್ಯ ಬೇರುಗಳ ದೊರೆ

ಈಗ ನೈಟ್ರೋಜನ್ ನ್ನು ಬದಿಗಿರಿಸಿ, ನೆಲದೊಳಗೆ ಇಣುಕಿ ನೋಡೋಣ. ಅಲ್ಲಿ ಫಾಸ್ಫರಸ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ನೀವು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನೋಡುವ ಎಲೆ, ಕಾಂಡ, ಹೂವುಗಳಿಗಿಂತ ಮುಂಚೆಯೇ, ಬೀಜ ಮೊಳಕೆಯಾದ ಕೂಡಲೇ, ಗಿಡದ ಮೊದಲ ಕೆಲಸ ಬೇರು ಬಿಡುವುದು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗಿಡಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಅಗತ್ಯವಾದ ಪೋಷಕಾಂಶ ಫಾಸ್ಫರಸ್. ಇದನ್ನು ರಂಜಕ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಫಾಸ್ಫರಸ್ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಪ್ರಬಲವಾಗಿ, ದಪ್ಪವಾಗಿ, ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನೀವು ಎಂದಾದರೂ ಬಿತ್ತನೆ ಮಾಡಿದ ತಿಂಗಳು ಮಳೆಯೇ ಆಗದೆ ಬರ ಒತ್ತಿದರೆ, ಬಲವಾದ ಬೇರು ಇದ್ದ ಗಿಡಗಳು ಮಣ್ಣಿನ ತೇವವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತವೆ. ದುರ್ಬಲ ಬೇರು ಇದ್ದವು ಒಣಗಿ ಸಾಯುತ್ತವೆ. ಅದು ಫಾಸ್ಫರಸ್ ನ ಕೊರತೆಯ ನೇರ ಪರಿಣಾಮ.

ಆದರೆ ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಫಾಸ್ಫರಸ್ ಗಿಡದ ಒಳಗೆ ಶಕ್ತಿಯ ವರ್ಗಾವಣೆಯನ್ನೂ ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಕೋಶದಲ್ಲೂ ATP ಎಂಬ ಶಕ್ತಿಯ ಅಣುವನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ಫಾಸ್ಫರಸ್ ಅಗತ್ಯ. ಅದು DNA ಮತ್ತು RNA ಅಣುಗಳ ಬೆನ್ನೆಲುಬಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ – ಫಾಸ್ಫರಸ್ ಇಲ್ಲದೆ ಗಿಡ ತನ್ನ ಆನುವಂಶಿಕ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ರವಾನಿಸಲಾರದು. ಬೀಜಗಳ ರಚನೆಯಲ್ಲೂ ಅದರ ಪಾತ್ರ ಮಹತ್ವದ್ದು.

ಫಾಸ್ಫರಸ್ ಕೊರತೆಯಾದಾಗ ಗಿಡದ ಎಲೆಗಳು ಅಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಕಡು ಹಸಿರು ಅಥವಾ ನೇರಳೆ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತವೆ. ಅದರ ಬೆಳವಣಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೂವು ಬಿಡುವುದು ತಡವಾಗುತ್ತದೆ – ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೂವೇ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಯಿಗಳು ಸಣ್ಣದಾಗಿ, ಅಪಕ್ವವಾಗಿಯೇ ಉದುರಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಸಮಸ್ಯೆಯೂ ಇದೆ. ಫಾಸ್ಫರಸ್ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಚಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಹಾಕಿದ ರಂಜಕದ ಗೊಬ್ಬರ ಮಣ್ಣಿನ ಕಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂಧಿತವಾಗಿ ಗಿಡಕ್ಕೆ ಸಿಗದಂತೆ ಆಗಬಹುದು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಫಾಸ್ಫರಸ್ ನ್ನು ಬೀಜದ ಸಾಲಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಖರವಾಗಿ ಹಾಕಬೇಕು – ಅದನ್ನು ‘ಬ್ಯಾಂಡ್ ಪ್ಲೇಸ್ಮೆಂಟ್’ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಹರಡಿ ಹಾಕಿದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾಗ ವ್ಯರ್ಥ. ಸಾವಯವ ಗೊಬ್ಬರ, ಮೂಳೆ ಪುಡಿ, ಡಿಎಪಿ – ಇವು ಫಾಸ್ಫರಸ್ ನ ಒಳ್ಳೆಯ ಮೂಲಗಳು. ಆದರೆ ಬೀಜದ ಸಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ ನೇರವಾಗಿ ಹಾಕಬೇಡಿ, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಮೊಳಕೆಯೇ ಹೊರಡದಿರಬಹುದು.

ಪೊಟ್ಯಾಶಿಯಂ: ಕಾಯಿಗಳ ರಕ್ಷಕ, ಗುಣಮಟ್ಟದ ಕಾವಲುಗಾರ

ಮೂರನೆಯದು ಪೊಟ್ಯಾಶಿಯಂ. ಇದನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಪೊಟ್ಯಾಶಿಯಂ ಎಂದೇ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ‘ಪೊಟ್ಯಾಶ್’ ಎಂದೂ. ನೈಟ್ರೋಜನ್ ಎಲೆಗೆ, ಫಾಸ್ಫರಸ್ ಬೇರಿಗೆ, ಹಾಗಾದರೆ ಪೊಟ್ಯಾಶಿಯಂ ಗಿಡದ ಇಡೀ ದೇಹದ ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಕೊನೆಯ ಫಲದ ಗುಣಮಟ್ಟಕ್ಕೆ. ಅದೊಂದು ಅದ್ಭುತ ಸೈನಿಕನಂತೆ – ಗಿಡವನ್ನು ರೋಗಗಳಿಂದ ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ, ಬರ ಮತ್ತು ಚಳಿಯ ಒತ್ತಡವನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತದೆ, ಹಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಸಿಹಿ ಮತ್ತು ಬಣ್ಣ ತುಂಬುತ್ತದೆ.

ಪೊಟ್ಯಾಶಿಯಂ ಹೇಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಉದಾಹರಣೆ ಸಾಕು. ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಗಿಡದ ಎಲೆಗಳಲ್ಲಿರುವ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ರಂಧ್ರಗಳು – ಸ್ಟೋಮೇಟಾ – ತೆರೆದುಕೊಂಡು ನೀರಿನ ಆವಿಯನ್ನು ಹೊರಬಿಡುತ್ತವೆ. ಇದರಿಂದ ಗಿಡ ತಂಪಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನೀರು ಬೇಗ ಒಣಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಇದೆ. ಪೊಟ್ಯಾಶಿಯಂ ಈ ರಂಧ್ರಗಳ ತೆರೆಯುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಮುಚ್ಚುವಿಕೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಸಾಕಷ್ಟಿದ್ದರೆ, ಬಿಸಿಲು ಜೋರಾದಾಗ ರಂಧ್ರಗಳು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನೀರಿನ ನಷ್ಟ ತಡೆಯುತ್ತವೆ. ಅದರ ಕೊರತೆಯಾದರೋ, ಎಲೆಗಳು ಸುಟ್ಟು ಕಂದುಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತವೆ – ಅದನ್ನು ‘ಸ್ಕಾರ್ಚಿಂಗ್’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಇದಲ್ಲದೆ, ಪೊಟ್ಯಾಶಿಯಂ ಸಸ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಕ್ಕರೆ ಮತ್ತು ಪಿಷ್ಟವನ್ನು ಸಾಗಿಸುವ ವಾಹಕದಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಸಾಕಷ್ಟು ಪೊಟ್ಯಾಶಿಯಂ ಇದ್ದರೆ ಹಣ್ಣುಗಳು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ, ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ, ಸಿಹಿಯಾಗಿ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಮಣೀಯವಾದ ಬಣ್ಣದಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತವೆ. ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅವು ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ, ಹಾಳಾಗುವುದು ಕಡಿಮೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ದ್ರಾಕ್ಷಿ, ಕಬ್ಬು, ಬಾಳೆ, ಮಾವು, ಟೊಮೆಟೊ, ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿಯಂತಹ ಬೆಳೆಗಳಲ್ಲಿ ಪೊಟ್ಯಾಶಿಯಂಗೆ ವಿಶೇಷ ಮಹತ್ವವಿದೆ.

ಪೊಟ್ಯಾಶಿಯಂ ಕೊರತೆಯಾದರೆ, ಹಳೆಯ ಎಲೆಗಳ ಅಂಚುಗಳು ಸುಟ್ಟಂತೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಕಾಂಡ ತೆಳುವಾಗಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಮುರಿಯುತ್ತದೆ. ಬೇರುಗಳು ಕೂಡ ದುರ್ಬಲ. ಹಣ್ಣುಗಳು ಸಣ್ಣದಾಗಿ, ಸಿಹಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ, ಬಲಿಯುವ ಮುನ್ನವೇ ಉದುರಿಹೋಗುತ್ತವೆ. ರೋಗಗಳು ಸುಲಭವಾಗಿ ತಗಲುತ್ತವೆ.

ಅತಿಯಾದ ಪೊಟ್ಯಾಶಿಯಂನಿಂದ ಮೆಗ್ನೀಸಿಯಮ್ ಕೊರತೆ ಉಂಟಾಗಬಹುದು. ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಮೆಗ್ನೀಸಿಯಮ್ ಕಡಿಮೆಯಾದರೆ ಎಲೆಗಳ ನರಗಳ ನಡುವೆ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಪೊಟ್ಯಾಶಿಯಂ ಕೊಡುವಾಗಲೂ ಸಮತೋಲನ ಬೇಕು.

ಇವು ಮೂರೂ ಹೇಗೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ?

ಈವರೆಗೆ ನಾವು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪೋಷಕಾಂಶವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದೆವು. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಮಾಯೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವುದು ಇವು ಮೂರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದಾಗ. ಗಿಡವನ್ನು ಒಂದು ಕಾರ್ಖಾನೆ ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ನೈಟ್ರೋಜನ್ ಅದರ ಕಚ್ಚಾ ಸಾಮಗ್ರಿಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವ ವಿಭಾಗ, ಫಾಸ್ಫರಸ್ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಾಗಾಣಿಕೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಪೊಟ್ಯಾಶಿಯಂ ಗುಣಮಟ್ಟ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷತಾ ವಿಭಾಗ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ವಿಭಾಗ ಕೆಟ್ಟರೂ ಇಡೀ ಕಾರ್ಖಾನೆ ಸ್ತಬ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ.

ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನೀವು ಹೇರಳವಾಗಿ ನೈಟ್ರೋಜನ್ ಹಾಕಿದ್ದೀರಿ, ಆದರೆ ಫಾಸ್ಫರಸ್ ಕಡಿಮೆ. ಫಲಿತಾಂಶ: ಗಿಡ ಎತ್ತರವಾಗಿ, ಎಲೆಗಳು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಬೇರು ದುರ್ಬಲ. ಒಮ್ಮೆ ಗಾಳಿ ಬಂದರೆ ಗಿಡ ಬಿದ್ದು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ ನೀವು ಫಾಸ್ಫರಸ್ ಅನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಹಾಕಿ, ನೈಟ್ರೋಜನ್ ಸಮತೋಲನದಲ್ಲಿಟ್ಟರೆ, ಗಿಡ ಸತು ಮತ್ತು ಕಬ್ಬಿಣವನ್ನು ಹೀರಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಎಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಳಿಬಿಳಿ ಮಚ್ಚೆಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಅಥವಾ ಪೊಟ್ಯಾಶಿಯಂ ಅತಿಯಾದರೆ ಮೆಗ್ನೀಸಿಯಮ್ ಕೊರತೆಯಾಗಿ ಎಲೆಗಳು ಹಳದಿಯಾಗುತ್ತವೆ.

ಬೆಳೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಂತದಲ್ಲೂ ಈ ಮೂರರ ಬೇಡಿಕೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮೊಳಕೆಯಿಂದ ಸಸಿಹಂತದಲ್ಲಿ ಫಾಸ್ಫರಸ್ ಮುಖ್ಯ – ಬೇರು ಬಲಪಡಿಸಲು. ಎಲೆಗಳು ವೇಗವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುವ ಹಂತದಲ್ಲಿ ನೈಟ್ರೋಜನ್ ಅತಿ ಮುಖ್ಯ. ಹೂ ಬಿಡುವ ಮತ್ತು ಕಾಯಿ ಕಟ್ಟುವ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಫಾಸ್ಫರಸ್ ಮತ್ತು ಪೊಟ್ಯಾಶಿಯಂ ಎರಡೂ ಬೇಕು. ಕಾಯಿ ತುಂಬಿ ಮಾಗುವ ಕೊನೆಯ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಪೊಟ್ಯಾಶಿಯಂ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರಮುಖ. ಈ ಲಯವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಗೊಬ್ಬರ ಕೊಟ್ಟರೆ ಮಾತ್ರ ಹೆಚ್ಚಿನ ಇಳುವರಿ ಸಾಧ್ಯ.

ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಪರಿಹಾರ: ಮಣ್ಣು ಪರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಸರಿಯಾದ ವಿಧಾನ

ನೀವು ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿರಬಹುದು: “ಹಾಗಾದರೆ ನಾನು ಎಷ್ಟು ಯೂರಿಯಾ ಹಾಕಬೇಕು? ಎಷ್ಟು ಡಿಎಪಿ? ಎಷ್ಟು ಪೊಟ್ಯಾಶ್?” ಉತ್ತರ ತುಂಬಾ ಸರಳ: ಅದು ನಿಮ್ಮ ಹೊಲದ ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ. ಮೊದಲು ಮಣ್ಣನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ. ಪ್ರತಿ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲೂ ಕೃಷಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳ ಮಣ್ಣು ಪರೀಕ್ಷಾ ಕೇಂದ್ರಗಳಿವೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಹೊಲದ ಮಣ್ಣಿನ ಮಾದರಿ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಸಾರಜನಕ, ರಂಜಕ, ಪೊಟ್ಯಾಶಿಯಂ ಈಗಾಗಲೇ ಇದೆ ಎಂದು ನಿಖರ ವರದಿ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಆ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಮತ್ತು ನೀವು ಬೆಳೆಯಲಿರುವ ಬೆಳೆಯ ಪ್ರಕಾರ – ತಜ್ಞರು ನಿಖರವಾದ ಗೊಬ್ಬರದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ಸರಿಯಾದ ವಿಧಾನವೂ ಮುಖ್ಯ. ಸಾರಜನಕ ಗೊಬ್ಬರವನ್ನು ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಹರಡಿ ಬಿಡಬೇಡಿ – ಅದರ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಆವಿಯಾಗಿ ಹೋಗಬಹುದು. ಮಳೆ ಬರುವ ಮುನ್ನ ಅಥವಾ ನೀರು ಹಾಕಿದ ನಂತರವೇ ಹಾಕಿರಿ, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಮಣ್ಣಿನೊಂದಿಗೆ ಮಿಶ್ರಗೊಳಿಸಿ. ರಂಜಕದ ಗೊಬ್ಬರವನ್ನು ಬೀಜದ ಸಾಲಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಆಳದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿರಿ. ಬೀಜದ ಸಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ ಬರದಂತೆ ಎಚ್ಚರ ವಹಿಸಿ. ಪೊಟ್ಯಾಶಿಯಂ ಗೊಬ್ಬರವನ್ನು ಬೆಳೆಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ವಿಭಾಗಿಸಿ ಹಾಕಬಹುದು – ಅರ್ಧ ಬಿತ್ತನೆ ವೇಳೆ, ಉಳಿದರ್ಧ ಹೂವು ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ.

ಹನಿ ನೀರಾವರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದ್ದರೆ, ಅದರ ಮೂಲಕ ಕರಗುವ ಗೊಬ್ಬರಗಳನ್ನು ನೀರಿನೊಂದಿಗೆ ಕೊಡುವುದು (ಫರ್ಟಿಗೇಷನ್) ಅತ್ಯಂತ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ. ಈ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಶೇಕಡ ತೊಂಬತ್ತರಷ್ಟು ಪೋಷಕಾಂಶಗಳು ನೇರವಾಗಿ ಬೇರುಗಳನ್ನು ತಲುಪುತ್ತವೆ. ಜೊತೆಗೆ, ಕೇವಲ ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರಗಳನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸದೆ, ಸಾವಯವ ಗೊಬ್ಬರ, ಕಾಂಪೋಸ್ಟ್, ಹಸಿರೆಲೆ ಗೊಬ್ಬರವನ್ನು ಬಳಸಿ. ಇವು ಮಣ್ಣಿನ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸುತ್ತವೆ, ಜೀವಾಣುಗಳ ಚಟುವಟಿಕೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಅತಿಯಾದ ರಾಸಾಯನಿಕದಿಂದಾಗುವ ಅಡ್ಡಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ.

ಕೊನೆಯ ಮಾತು: ಬೆಳೆಗೆ ಔಷಧವಲ್ಲ, ಆಹಾರ ಕೊಡಿ

ಪ್ರಿಯ ರೈತ ಸೋದರರೇ, ಎನ್.ಪಿ.ಕೆ ಯನ್ನು ನೀವು ಔಷಧಿಯಂತೆ ಕಾಣಬೇಡಿ. ರೋಗ ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಕೊಡುವ ವಸ್ತುವಲ್ಲ ಅದು. ಅದು ಬೆಳೆಗಳ ದೈನಂದಿನ ಆಹಾರ. ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಸರಿಯಾದ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ, ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಅದು ನಿಮ್ಮ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿ, ರೋಗಮುಕ್ತವಾಗಿ, ಹೆಚ್ಚು ಇಳುವರಿ ಕೊಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ತಪ್ಪು ಪ್ರಮಾಣ ಅಥವಾ ತಪ್ಪು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಅದೇ ಗೊಬ್ಬರ ನಿಮ್ಮ ಮಣ್ಣನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಬಲ್ಲದು, ನಿಮ್ಮ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬಲ್ಲದು, ಮತ್ತು ಪರಿಸರಕ್ಕೂ ಮಾರಕವಾಗಬಲ್ಲದು.

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸೂತ್ರ ನೆನಪಿಡಿ: ಎನ್ ಎಂದರೆ ಎಲೆಯ ಸೊಂಪು, ಪಿ ಎಂದರೆ ಬೇರು ಮತ್ತು ಹೂವಿನ ಬಲ, ಕೆ ಎಂದರೆ ಕಾಯಿಯ ಗುಣಮಟ್ಟ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆ. ಈ ಮೂರರ ಸಮತೋಲನವೇ ಯಶಸ್ವಿ ಕೃಷಿಯ ಗುಟ್ಟು. ಮಣ್ಣನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ, ಅದರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅದರ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿಸಿ. ಆಗ ನಿಮ್ಮ ಹೊಲವೂ ಹಸಿರಾಗುತ್ತದೆ, ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯೂ ತುಂಬುತ್ತದೆ.